“Άστο να κλάψει για να μάθει να ηρεμεί”
Πολλές φορές ακούμε τη συμβουλή “άστο να κλάψει, θα μάθει να ηρεμεί μόνο του”.
Η αλήθεια είναι ότι τα μωρά τον πρώτο καιρό δεν έχουν την ωριμότητα να διαχειριστούν μόνα τους τα έντονα συναισθήματα. Αυτό που χρειάζονται είναι η δική μας παρουσία.
Όταν κρατάμε το μωρό μας, το αγκαλιάζουμε, του μιλάμε ή το νανουρίζουμε για να ηρεμήσει, δεν το «κακομαθαίνουμε». Του δείχνουμε ότι είναι ασφαλές, ότι έχει κάποιον να το βοηθήσει. Μέσα από αυτές τις χιλιάδες μικρές στιγμές δένεται μαζί μας και σιγά σιγά χτίζει την εμπιστοσύνη που θα του επιτρέψει αργότερα να βρει την ηρεμία και μόνο του.
Αν το αφήσουμε μόνο, μπορεί να σταματήσει να κλαίει μετά από κάποιο διάστημα. Δε θα είναι όμως επειδή βρήκε λύση, δε θα είναι επειδή “έμαθε να το διαχειρίζεται”. Θα είναι επειδή παραιτήθηκε από την προσπάθεια να ακουστεί. Επειδή απογοητεύτηκε. Το μόνο που έμαθε είναι να τα παρατάει και ότι δεν αξίζει προσοχή. Η ένταση μέσα του όμως παραμένει.
Το ότι το μωρό σταμάτησε να κλαίει δεν σημαίνει ότι έμαθε να ηρεμεί μόνο του!
Το μονοπάτι προς την αυτονομία περνάει από τη δική μας αγκαλιά. Από την παρουσία μας, όχι από την απουσία μας.
