Νεογέννητα σε καθισματάκια, ρηλάξ και «containers» — ερεθίσματα και ανάπτυξη
Άρθρο από το ιστολόγιο Babywearing blog, αναρτήθηκε στις 22/09/2011
Μια συνηθισμένη μέρα — από την οπτική του μωρού
Σκεφτείτε μια μαμά που βγαίνει το πρωί για δουλειές με το μωρό της. Το βάζει στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, φτάνει στην αγορά, «κουμπώνει» το καθισματάκι στο καρότσι, ψωνίζει. Επιστρέφει, ξαναδένει το καθισματάκι στο αυτοκίνητο, πάει στο εστιατόριο, ακουμπά το καθισματάκι δίπλα στην καρέκλα και πού και πού το κουνάει. Μετά από δυο ώρες, το καθισματάκι ξαναδένεται στο αυτοκίνητο και γυρίζουν σπίτι. Το μωρό κοιμάται, η μαμά δεν θέλει να το ξυπνήσει — το παίρνει με το καθισματάκι μέσα στο σπίτι. Αργότερα θα περάσει την υπόλοιπη μέρα στο ρηλάξ, ώσπου να έρθει η ώρα για την κούνια.
Φανταστείτε τα τώρα όλα αυτά από την οπτική του μωρού: πέρασε όλη του την ημέρα (και τη νύχτα) ξαπλωμένο στην ίδια θέση, βλέποντας συνεχώς την ίδια οροφή του καθίσματος, με ελάχιστη κίνηση. (Το αυτοκίνητο ή το καρότσι κινούνταν, αλλά χωρίς εναλλαγή εικόνων το μωρό δεν το αντιλαμβανόταν!)
«Bucket babies» — και η μέση της μαμάς
Στο εξωτερικό χρησιμοποιούν τον όρο «bucket babies» για μωρά που περνούν πολύ χρόνο σε καθισματάκια κάθε είδους (buckets ή «containers»). Πολλά άρθρα γιατρών μιλούν για την τάση που ονομάζουν «the containerization of infants».
Και από την πλευρά της μαμάς: το να κουβαλάει το καθισματάκι με το μωρό (με το ένα χέρι, γέρνοντας στη μια πλευρά για να μη χτυπάει στα πόδια της) είναι από τις χειρότερες «ασκήσεις» για τη μέση, τους καρπούς και τους αγκώνες. Το επαναλαμβανόμενο σκύψιμο για να τοποθετήσεις/αφαιρέσεις το καθισματάκι είναι επιπλέον παράγοντας κινδύνου για τραυματισμούς στη μέση. Και πόσο συχνά καταλήγουμε να κουβαλάμε το μωρό με το ένα χέρι και το καθισματάκι με το άλλο;
Γιατί η αγκαλιά είναι καλύτερη
Είναι καλύτερα το μωρό να είναι πάνω μας απ’ ό,τι στα σούπερ-εργονομικά καθισματάκια; Από όλες τις απόψεις, ναι! Τα μαλακά μωράκια μας είναι φτιαγμένα για να κουρνιάζουν στα χέρια μας, να χώνονται στο στήθος της μαμάς, να βολεύονται κοντά στον λαιμό μας. Όταν κουβαλάμε ένα μωρό, εκείνο αντιλαμβάνεται τη θέρμη του κορμιού μας, τις αλλαγές θέσης, το άγγιγμα της αγκαλιάς, την κίνησή μας — και βρίσκει την ευκαιρία να μάθει να ισορροπεί το κεφάλι του και να στηρίζει τον κορμό του.
Όλα τα ερεθίσματα της αγκαλιάς (τα φιλιά, τα χάδια, οι αλλαγές θέσης, το κούνημα δεξιά-αριστερά και πάνω-κάτω) σχεδόν εξαφανίζονται στο «καθισματάκι».
Το κυριότερο: η κίνηση που προσφέρουμε ενεργοποιεί το αιθουσαίο σύστημα (στο εσωτερικό του αυτιού, που ρυθμίζει την ισορροπία) και βοηθάει το μωρό να μάθει να ισορροπεί, να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές θέσης και να κρατά το σώμα του σε ουδέτερη στάση. Μαθαίνει επίσης να αντιλαμβάνεται την απόσταση καθώς πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από αντικείμενα, καταλαβαίνει τον χώρο και την κίνηση, και ενθαρρύνεται αργότερα να απλώσει το χεράκι του και να εξερευνήσει.
Χωρίς υπερβολές
Δεν θεωρούμε το babywearing και το καρότσι ή το ρηλάξ αμοιβαία αποκλειόμενα. Υπάρχουν φορές που ένα καλό καρότσι ή ρηλάξ είναι ιδανική λύση, και κανένας γονιός δεν μπορεί να έχει το μωρό πάνω του όλη μέρα. Καμία υπερβολή, κανένας φανατισμός και κανένας «απόλυτος» κανόνας δεν ταιριάζει στη δική μας σκέψη. Αλλά την επόμενη φορά που θα βγείτε βόλτα, σκεφτείτε μήπως το καθισματάκι του αυτοκινήτου θα έπρεπε να μείνει… στο αυτοκίνητο.
Στιγμές αγκαλιάς
